Przemysł szklarski. Jak przemieszczać tafle szkła bez zarysowań

Szkło jest materiałem wyjątkowo wymagającym w obróbce i transporcie. Z jednej strony jest twarde i ciężkie, a z drugiej łatwo ulega zarysowaniu, wyszczerbieniu krawędzi lub pęknięciu. W zakładach produkujących szyby zespolone, lustra, szkło hartowane czy elementy do mebli i fasad każda tafla przechodzi przez kilka stanowisk, od magazynu surowca, przez krojenie i szlifowanie, aż po pakowanie. Na każdym z tych etapów może dojść do uszkodzenia, które oznacza konieczność wyrzucenia gotowego już elementu.

Dlaczego zarysowania są tak kosztowne

Rysa na tafli szkła rzadko nadaje się do naprawy. W przypadku szyb okiennych, luster czy szkła dekoracyjnego nawet niewielkie uszkodzenie powierzchni dyskwalifikuje produkt. Przy szkle przeznaczonym do hartowania sprawa jest jeszcze poważniejsza, ponieważ rysy i mikropęknięcia na krawędziach osłabiają strukturę i mogą doprowadzić do pęknięcia tafli w piecu lub już po montażu.

Straty nie ograniczają się do samego materiału. Uszkodzony element trzeba ponownie wyciąć, obrobić i przepuścić przez kolejne etapy produkcji, co wydłuża realizację zamówienia i blokuje moce przerobowe. Dlatego sposób przemieszczania tafli ma bezpośredni wpływ na rentowność zakładu.

Główne źródła uszkodzeń

Najwięcej rys powstaje w momencie przesuwania tafli po twardej lub zanieczyszczonej powierzchni. Drobiny szkła, które zostają na stole po krojeniu, działają jak papier ścierny. Wystarczy przeciągnąć po nich arkusz, aby na spodniej stronie pojawiły się trwałe ślady.

Drugim źródłem problemów są uderzenia krawędzi o elementy wyposażenia, ramy stojaków czy inne tafle. Szczerby na krawędziach często powstają przy obracaniu dużych arkuszy w ciasnej przestrzeni lub przy ręcznym przenoszeniu przez dwie osoby, które nie poruszają się synchronicznie.

Stoły z kulami transportowymi

Jednym z podstawowych rozwiązań w zakładach szklarskich są stoły wyposażone w kule transportowe. Tafla spoczywa wówczas na wielu punktach podparcia, a nie na całej powierzchni blatu, co ogranicza kontakt z ewentualnymi zanieczyszczeniami. Kule obracają się we wszystkich kierunkach, dzięki czemu arkusz można przesunąć, obrócić i precyzyjnie ustawić pod narzędziem bez przeciągania go po podłożu.

W przemyśle szklarskim szczególnie ważny jest dobór materiału kul. Stosuje się kule z tworzyw sztucznych, na przykład poliamidu, które nie rysują powierzchni szkła i pracują ciszej niż stalowe. W miejscach narażonych na wodę, na przykład przy szlifierkach krawędzi i myjkach, sprawdzają się kule transportowe ze stali nierdzewnej z obudową odporną na korozję. Kule montuje się w regularnej siatce, której gęstość dobiera się do grubości i formatu tafli, aby szkło nie uginało się między punktami podparcia.

Kule wymagają też okresowej kontroli. Zablokowana lub uszkodzona kula przestaje się obracać i zaczyna działać jak punkt tarcia, który rysuje spód tafli. Dlatego w ramach przeglądów warto sprawdzać swobodę obrotu każdej kuli i wymieniać zużyte elementy, zanim staną się źródłem reklamacji.

Wiele stołów do krojenia łączy kule z funkcją poduszki powietrznej. Sprężone powietrze wydmuchiwane przez otwory w blacie unosi taflę na cienkiej warstwie, dzięki czemu nawet bardzo duże i ciężkie arkusze można przesuwać jedną ręką. Po wyłączeniu nadmuchu szkło opada na filcową powierzchnię i pozostaje stabilne podczas cięcia.

Przyssawki i manipulatory

Do podnoszenia tafli stosuje się przyssawki ręczne oraz podnośniki próżniowe. Proste przyssawki z dwiema lub trzema czaszami pozwalają pracownikom pewnie chwycić szkło bez dotykania krawędzi. Przy większych formatach wykorzystuje się manipulatory próżniowe zawieszone na suwnicach lub żurawikach, które umożliwiają podniesienie, obrócenie i odłożenie tafli w pionie lub poziomie.

Warunkiem bezpiecznej pracy jest czystość powierzchni przyssawek i regularna kontrola uszczelek. Zabrudzona lub popękana guma może zarysować szkło albo stracić przyczepność w najmniej odpowiednim momencie.

Stojaki, przekładki i składowanie

Między etapami produkcji tafle przechowuje się zwykle w pozycji pionowej na stojakach typu A lub L. Ich oparcia i podstawy powinny być wyłożone gumą, filcem lub innym miękkim materiałem, który chroni krawędzie i powierzchnie. Szkła nigdy nie powinno się opierać bezpośrednio o metal ani beton.

Między kolejnymi taflami umieszcza się przekładki, najczęściej papierowe, korkowe lub z pianki. Zapobiegają one bezpośredniemu kontaktowi powierzchni, a także sklejaniu się arkuszy pod wpływem wilgoci. W przypadku szkła powlekanego i luster dobór przekładek ma szczególne znaczenie, bo niektóre materiały mogą reagować z powłoką.

Organizacja przepływu i szkolenia

Nawet najlepsze wyposażenie nie zastąpi przemyślanej organizacji. Stanowiska powinny być rozmieszczone tak, aby tafla przemieszczała się możliwie krótką drogą i bez zbędnych obrotów. Stoły podawcze i odbiorcze ustawione na wysokości maszyn pozwalają przekazywać szkło płynnie, bez podnoszenia. Kluczowe jest też regularne sprzątanie stołów i kul z odłamków szkła oraz pyłu szlifierskiego.

Pracownicy powinni znać zasady bezpiecznego chwytania i przenoszenia szkła oraz korzystać z rękawic i odzieży chroniących przed przecięciem. Ręczne przenoszenie dużych tafli zawsze wymaga współpracy co najmniej dwóch osób i wcześniejszego ustalenia trasy.

Inwestycja, która szybko się zwraca

Wymiana starych stołów na konstrukcje z kulami transportowymi, zakup manipulatorów czy uporządkowanie strefy składowania wymagają nakładów, ale w zakładzie szklarskim zwracają się zwykle szybciej niż w innych branżach. Każda tafla, która nie zostanie zarysowana ani wyszczerbiona, to zaoszczędzony materiał, czas pracy i terminowo zrealizowane zamówienie.

 

—

Artykuł sponsorowany

Dodaj komentarz